Μύκονος

Αντί για τα τετριμμένα, όπως που βρίσκεται η Μύκονος, πόση απόσταση απο τον Πειραιά και πόσους κατοίκους έχει...που όλοι μας λίγο πολύ τα ξέρουμε και όσοι δεν τα ξέρουν θα τα βρουν σε μία χαοτική ποικιλία από εμπορικές και μή ιστοσελίδες και βικιπέδιες, θα ξεκινήσω αυτή τη σελίδα με μία αναδρομή στο παρελθόν.
Η Μύκονος που αγάπησα κάποτε ήταν το νησί της δεκαετίας του εβδομήντα, πλήρως και εντελώς διαφορετική από τη Μύκονο του σήμερα. Η Μύκονος της πραγματικής εγχώριας και ξένης αριστοκρατίας που ανακατευόταν αρμονικά με τους Χίπις και τους φτωχομπακπάκερς από Αμερική και Ευρώπη που σταματούσαν για λίγο στο δρόμο για τη Νιό και μετά για τη Ρόδο, Τουρκία, το Κατμαντού και τις Ινδίες. Αν και είχαν αρχίσει τα πρώτα τσάρτερ μαζικού φτηνιάρικου τουρισμού κυρίως από Ολλανδία, Γερμανία και Σουηδία, το νησί είχε μία άλλη ομορφιά. Ακόμα και η πέτρινες ξερολιθιές και το σεληνιακό τοπίο του νησιού είχε την ομορφιά του, απείραχτο και ερημικό χωρίς τις σημερινές αναρίθμητες βίλλες του νεοελληνικού νεοπλουτισμού και τα αναρίθμητα ξενοδοχεία και ξενοδοχειακές μονάδες.
Οι παραλίες εκτός από τον Πλατύ Γιαλό που τότε είχε κάνα δύο ξενοδοχεία ήταν πραγματικά μαγικές, ούτε ίχνος από ξαπλώστρες και ομπρέλες, Μπητς μπαρ, εστιατόρια, θαλάσσια σπορ και όλα τα σχετικά που πάνε πακέτο σε όλα τα νησιά σήμερα.
Το βράδυ ήταν ο καλύτερος τόπος για ύπνο με τους υπνόσακους μας ακόμη και μέσα στην πόλη στη μικρή παραλία μεταξύ του Ρεμέτζο και του Λητώ. Η Παράγκα είχε μία μικρή καλύβα με σκέπη από βάγια, κάτι σαν σνακ μπαρ που σέρβιρε καφέ με γλυφό νερό η μάλλον σκέτη θάλασσα, την είχε ένα χίπη που τώρα από ότι έμαθα είναι πολυεκατομμυριούχος.

Το φαγητό εκτός από το πατροπαράδοτο σουβλάκι που έκανε τότε μερικές δραχμές ήταν εκατό φορές φτηνότερο από τώρα, κοντά στην Παραπορτιανή ένα σνακ μπαρ που δε θυμάμαι το όνομα του, έκανε το καλύτερο πρωινό στη Μύκονο, 3-4 αυγά τηγανιτά η ομελέτα, μπέικον, λουκάνικα και μια τεράστια κονσέρβα χυμό πορτοκάλι και όλα αυτά για 10 δραχμές. το ίδιο και οι τιμές διαμονής. Μπορούσες να βρεις δωμάτιο στη Χώρα με 30 δραχμές την ημέρα και να πιεις ελληνικό βαρύ γλυκό στην ακτή Καμπάνη με 2 δραχμές!!
Τα μπαράκια στη Ματογιάννη λίγα και καλά με ρομαντικές βραδιές στη Βεγγέρα και μπιλιάρδο με μουσική των Ιγκλς στην Άγκυρα, απίθανη μουσική και ρομαντζάδα κάτω από το Ρεμέτζο και χορό στις 9 Μούσες που ήταν στις μεγάλες δόξες.
Ένα από τα πιο όμορφα αυτής της εποχής ήταν η έλλειψη του κυκλοφοριακού χάους, λίγοι δρόμοι και λιγότερα ελάχιστα αυτοκίνητα και κάμποσα λεωφορεία. Αυτή ήταν η Μύκονος του 70.
Φυσικά το νησί έχει κρατήσει την παραδοσιακή του ομορφιά που συγκεντρώνεται κυρίως στη Χώρα που σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει εκτός από τον τύπο του τουρίστα (κρουαζιεράδικα με Γιαπωνέζωαμερικάνους με κοιλιές και κάμερες, που χαλάνε τη θέα από την μικρή Βενετία και την ακτή Καμπάνη, όταν περνάνε κατά κοπάδια) και τους διάφορους και διάφορες γουαναμπη του ελληνικού πρωινο-μεσημεριάτικου τηλεοπτικού χαβαλέ και των σώου μπίζνες και μόντελινγκ που κατακλύζει το νησί τα Σαββατοκύριακα με την ελπίδα ενός φωτογραφικού φλας κάποιου παπαράτσι από τις εβδομαδιάτικες κοσμοπολίτικες φυλλάδες.
Η Μύκονος παρόλα αυτά δεν παύει να είναι το πιο κοσμοπολίτικο νησί της Ελλάδας και του κόσμου και αναγνωρίζεται διεθνώς σαν μια Μέκκα τουρισμού, τοπίο, με το έντονο φως του και την σχεδόν σουρεαλιστική ομορφιά, που κυριαρχούν τα χρώματα του άσπρου και του μπλε, είναι το βασικό πλεονέκτημα της Μυκόνου. Παρόλη την ακρίβεια που μαστίζει γενικά την Ελλάδα και τα νησιά θα βρείτε ακόμη στη Μύκονο φτηνά φαγάδικα, μαγαζιά και καταλύματα κυρίως εκτός Ιουλίου και Αυγούστου.
Το νησί πιθανώς είναι λιγότερο κατάλληλο για εκείνους που εξακολουθούν να ψάχνουν για την αυθεντική Ελλάδα και την ηρεμία γιατί η Μύκονος είναι γνωστή για την θορυβώδη νυχτερινή της ζωή, την πολυκοσμία, τις πολυσύχναστες παραλίες και τη φήμη ως το ελληνικό νησί με τη μεγαλύτερη ανοχή στον γυμνισμό και τους γκέι.
Στη ιστοσελίδα μας θα βρείτε όλες τις πληροφορίες για τη Μύκονο, αξιοθέατα, διαμονή, μετακίνηση, ημερήσιες εκδρομές, ιστορία του νησιού, χάρτες, φαγητό και διασκέδαση.